Struinen langs de IJssel

De Duursche Waarden is een prachtig, waterrijk gebied. Dat betekent ook veel modder en op de koude februaridag waarop we dit verdronken land bezoeken, ook half bevroren ijs waar we ons liever niet op wagen.

Dat betekent dat we hier en daar een stukje moeten overslaan en wat creatief met de route omspringen, maar dat kan de pret niet bederven. Op aanraden van de vriendelijke baliemedewerker van het bezoekerscentrum rijden we naar een andere parking om van daaruit onze wandeling aan te vatten.

We lopen langs een oude steenfabriek. Daar tegenover staat een paal voor ooievaars zoals je die hier overal in het landschap ziet opduiken. Een vroege vogel zit al op zijn partner te wachten. Zoals ik reeds schreef in mijn blog over ooievaars keren de mannetjes elk jaar naar hetzelfde nest terug, waar ze wachten op hun vrouwtje. Komt ze niet opdagen, dan moet hij op zoek naar een nieuwe partner. Dit exemplaar lijkt zich alvast helemaal niet aan ons te storen. Hij blijft rustig zitten terwijl we tot op een paar meter naderen en laat zich uitvoerig van alle hoeken fotograferen.

ooievaar op nest Duursche Waarden

We wandelen verder, langs de natuurlijke oevers van de rivier de IJssel, die zich door het landschap slingert. We baggeren door de modder en tussen hoopjes uitwerpselen die wijzen op de aanwezigheid van zowel runderen als paarden. We zien ook heel wat hoefafdrukken, waarvan sommige opvallend klein.

Al snel krijgen we een deel van de daders in het vizier: een aantal Schotse Hooglanders (waarover je meer leest in mijn blog over grote grazers) staken hun vlijtige graasactiviteiten om ons onbewogen aan te staren. Tenminste, we vermoeden dat ze ons aanstaren, want met dat lange haar voor hun ogen zie je niet echt waar ze nu precies naar kijken.

Schotse hooglanders

We struinen verder langs het water. Overal waar we kijken, zien we groepjes eenden en ganzen. Regelmatig vliegt er een groepje luid kwetterend over onze hoofden. Een koppeltje witte zwanen dobbert aan de overkant van de IJssel. Blauwe reigers en zilverreigers zitten roerloos aan de waterkant. Af en toe wiekt er eentje naar de overkant als we te dichtbij komen.

Op de palen die in het water staan, laten aalscholvers hun vleugels drogen in de zon. Eén lijkt wat brutaler dan het gros van zijn soortgenoten, en vliegt pas op het allerlaatste moment op, om twee palen verderop te gaan zitten. Vijf minuten later moet hij die handeling alweer herhalen…

In een bosje ontdekken we een tweede groepje Schotse Hooglanders. Hier moeten we de oevers van de IJssel verlaten. Een veerpontje zou ons normaal gesproken naar de overkant moeten brengen, maar het vlot staat aan de overkant van de vijver die net niet buiten haar oevers treedt en hoe we ook aan de touwen trekken, er is geen beweging in te krijgen. Er zit niets anders op dan dezelfde weg terug te gaan.

veerpont aan de Duursche Waarden

Het groepje Schotse Hooglanders staat ondertussen wel heel dicht bij het wandelpad. Ze kijken abrupt op wanneer we langs wandelen. Hun hoorns zien er wel erg groot uit van zo dichtbij. We zetten er de pas in. Een paar honderd meter verderop staat een groepje kleine pony’s op het wandelpad. Dat verklaart die schattige, kleine hoefafdrukken die we overal zien! De dieren zijn beslist niet verlegen. Het lijkt erop dat ze gewend zijn om eten te krijgen van wandelaars. Helaas voor hen hebben we geen ponysnacks meegenomen.

wilde pony's aan de oevers van de IJssel

Aangezien ze ons in het bezoekerscentrum vertelden dat er hier zowel vis- als zeearenden zitten, en er de week voordien nog een zeearend is gespot, speuren we af en toe het luchtruim af, in de hoop een glimp op te vangen van deze reusachtige vogel. Zoals je in mijn blog over de zeearend kan lezen, heeft hij zijn bijnaam ‘vliegende deur’ niet gestolen. Deze heerser van het luchtruim heeft een spanwijdte van maar liefst 2,5 meter. Ganzen vormen zijn favoriete kostje.

honderden ganzen vliegen plots op in de Duursche Waarden

Je kan je dus wel voorstellen dat onze harten wat sneller sloegen toen er plots honderden ganzen opvlogen. Het leek wel alsof elke watervogel uit de wijde omtrek het hazenpad koos. Van overal kwamen ze aanwieken, de lucht zag er zwart van. Op een gegeven moment vlogen ze met honderden op slechts enkele meters over onze hoofden. Een fantastische ervaring! Helaas was het geen zeearend die de ganzen zo massaal deed opschrikken, maar een oranje helikopter.

 

Ik deel mijn liefde voor de natuur graag met iedereen, ook met kinderen. Daarom maakte ik een natuurdoeboek dat kinderen op ontdekking stuurt in hun eigen achtertuin.

button

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: